Magdalena Cereniewicz

Kim jestem

Jestem psycholożką i zajmuję się diagnozą psychologiczną osób dorosłych. Prowadzę diagnozę ADHD, spektrum autyzmu, zaburzeń osobowości, zaburzeń nastroju oraz PTSD i cPTSD, ze szczególną uwagą na sytuacje, w których kilka z tych obszarów nakłada się na siebie.

Najczęściej pracuję z osobami, które przez wiele lat dawały sobie radę, płacąc za to wysiłkiem, którego nikt z zewnątrz nie widział. Bywa, że diagnoza w dorosłości jest pierwszym momentem, w którym te lata zaczynają się układać w całość.

Przyjmuję w Warszawie, przy ulicy Czeskiej 22A na Saskiej Kępie, oraz online.

Jestem też trenerką i nauczycielką uważności. Zajęcia i kursy prowadzę pod osobną marką Lepsze Życie z Mindfulness, poza gabinetem diagnostycznym.

Jak patrzę na diagnozę

Dobra diagnoza nie polega na znalezieniu jednej odpowiedzi, która pasuje do wszystkiego.

Trudności obecne w ADHD, w spektrum autyzmu, w zaburzeniach lękowych, w depresji, w PTSD i w zaburzeniach osobowości potrafią wyglądać podobnie, występować razem albo wpływać na siebie przez lata. Dlatego interesuje mnie nie tylko to, czy dana cecha występuje, ale też od kiedy, w jakich sytuacjach się pojawia, jak zmieniała się w czasie i jakie ma znaczenie w całym obrazie funkcjonowania.

Diagnoza jest procesem porządkowania informacji i sprawdzania hipotez, a nie potwierdzania pierwszego podejrzenia.

Ważne jest dla mnie również to, żeby osoba diagnozowana nie musiała dopasowywać się do gotowego obrazu ADHD czy autyzmu. Ludzie różnią się między sobą, a doświadczenie neuroróżnorodności może wyglądać bardzo rozmaicie, również u osób, które przez wiele lat skutecznie kompensowały swoje trudności.

Skąd wzięło się moje podejście

Moje rozumienie neuroróżnorodności kształtowało się przez kilkanaście lat współpracy ze specjalistami różnych nurtów oraz w bezpośrednim kontakcie z osobami w spektrum autyzmu i z ADHD. Te doświadczenia stopniowo porządkowały moją perspektywę i pozwalały coraz lepiej rozumieć, jak bardzo różne bywają te historie.

Nauczyły mnie przede wszystkim zwracać uwagę na to, co łatwo przeoczyć, kiedy patrzy się wyłącznie przez pryzmat typowych opisów. Dotyczy to zwłaszcza osób, które przez lata uczyły się kompensować trudności, dostosowywać do oczekiwań otoczenia albo funkcjonować kosztem własnych zasobów.

Warsztat diagnostyczny rozwijałam podczas studiów podyplomowych z klinicznej diagnozy psychologicznej na Uniwersytecie SWPS.

Jak wygląda spotkanie ze mną

Spotkanie diagnostyczne trwa 110 minut. Rozmawiamy o rzeczach, o których nie zawsze łatwo opowiedzieć osobie widzianej po raz pierwszy: o dzieciństwie, relacjach, poczuciu bycia gdzieś obok, porażkach, przeciążeniu, o latach prób zrozumienia, dlaczego coś przychodzi innym łatwiej.

To jest spotkanie, a nie badanie. Dlatego jego przebieg waży dla mnie tyle samo co wynik kwestionariusza.

W praktyce oznacza to kilka rzeczy.

Nie musisz przychodzić z gotową opowieścią

Nie oczekuję, że będziesz od razu wiedzieć, co jest istotne. Od porządkowania jestem ja i dopytuję tam, gdzie potrzebuję czegoś doprecyzować.

Tempo jest do negocjacji

Możemy zwolnić, zrobić przerwę albo wrócić do tematu później.

Bolesne obszary poprzedza pytanie

Zapytam, zanim wejdziemy w coś trudnego, i przyjmę odmowę bez dopytywania o powód.

Patrzę nie tylko na słowa

Napięcie, wycofanie, trudność z odpowiedzią albo nagła cisza bywają ważną informacją. Nie traktuję ich jednak jako dowodu czegokolwiek. Są elementem obrazu, który dopiero trzeba zrozumieć w kontekście.

Warunki da się dostosować

Światło, poziom bodźców, przerwy, możliwość wstania i przejścia się w trakcie rozmowy. Nie trzeba tego uzasadniać.

Diagnoza bez polowania na potwierdzenie

Za szczególnie ważną uważam gotowość do zmiany hipotezy w trakcie procesu.

Jeżeli na początku coś wygląda jak ADHD, nie znaczy to jeszcze, że każda kolejna informacja ma tę hipotezę potwierdzać. Podobne trudności mogą mieć różne przyczyny, a czasem właściwa odpowiedź brzmi: to jest bardziej złożone.

Dlatego staram się świadomie oddzielać to, co rzeczywiście widzę, od tego, czego się spodziewam po pierwszym wrażeniu. Tego akurat nauczyła mnie praktyka uważności, choć wykorzystuję ją tu do celu całkiem technicznego. Ta różnica decyduje o tym, czy opis jest rzetelny, czy tylko domyka historię, którą sama sobie ułożyłam na wstępie.

Sprawdzenie innych możliwych wyjaśnień jest u mnie częścią każdego procesu, a nie osobno płatnym dodatkiem. Piszę o tym szerzej przy diagnozie ADHD u dorosłych.

Narzędzia, którymi pracuję

Korzystam między innymi z MMPI, DIVA-5, SCID, RAADS-R oraz CAT-Q.

Prowadzę również diagnozę z wykorzystaniem ustrukturyzowanych wywiadów rozwojowych ADI-R i ACIA.

Żadne narzędzie nie daje odpowiedzi samo z siebie. Kwestionariusz i ustrukturyzowany wywiad są źródłami informacji, ale dopiero zestawienie kilku źródeł, czyli wywiadu, historii rozwoju, aktualnego funkcjonowania i wyników narzędzi, pozwala zbudować rzetelny obraz.

Dlatego nie traktuję testów jak egzaminu, który trzeba zdać, żeby otrzymać określoną diagnozę. Dlaczego akurat tak, wyjaśniam przy diagnozie spektrum autyzmu u dorosłych.

Wykształcenie

• Psychologia społeczna kliniczna, Uniwersytet SWPS, tytuł magistra z wyróżnieniem
• Kliniczna diagnoza psychologiczna, studia podyplomowe, Uniwersytet SWPS
• Uważność i współczucie. Podstawy, badania i psychoterapia, studia podyplomowe, Uniwersytet SWPS
• Szkolenie nauczycielskie terapii poznawczej opartej na uważności: Mindfulness-Based Cognitive Therapy for Life oraz Mindfulness-Based Cognitive Therapy for Depression. Akredytacja Oxford Mindfulness Centre
• Trauma Sensitive Mindfulness, Fundacja Rozwoju Mindfulness

Doświadczenie

• Diagnoza psychologiczna osób dorosłych. Neuroróżnorodność, zaburzenia osobowości, zaburzenia nastroju, PTSD i cPTSD
• Szkolenia i warsztaty, między innymi dla Centrum Praw Kobiet. Zajęcia dotyczyły uważności i rozwijania samowspółczucia, radzenia sobie ze stresem oraz przeciwdziałania wypaleniu zawodowemu
• Dzienny Oddział Rehabilitacji Psychiatrycznej. Współprowadzenie terapii grupowej i zajęć psychoedukacyjnych, prowadzenie wywiadów psychologicznych oraz dokumentacji

Publikacja naukowa

W obszarze moich wcześniejszych zainteresowań było badanie predyktorów satysfakcji w bliskich związkach. Sprawdzałam między innymi, jak na zadowolenie wpływają taktyki wywierania wpływu stosowane przez małżonków.

Cereniewicz, M. (2008). Postawić na swoim czy nie? Związki między taktykami wywierania wpływu małżonków a satysfakcją małżeńską. Psychologia Jakości Życia, 7(1-2), 47-69. Rekord w bazie ICM Otwórz Naukę

Czego nie robię

Nie prowadzę diagnozy dzieci i młodzieży.

Nie prowadzę diagnozy inteligencji ani diagnozy neuropsychologicznej.

Nie jestem lekarką, więc nie stawiam rozpoznań lekarskich i nie przepisuję leków.

Efektem mojej pracy jest opinia psychologiczna. Jest dokumentem samodzielnym, a jednocześnie takim, na którym lekarz psychiatra może się oprzeć bez powtarzania całej diagnostyki.

Poza gabinetem

Po pracy najchętniej spędzam czas z bliskimi, na medytacji lub spacerach.

Interesuje mnie brydż sportowy, film, psychologia buddyjska i shinrin yoku, czyli japońska praktyka uważnego przebywania w lesie. Kocham góry i wodę oraz aktywny wypoczynek.

Nie traktuję tych rzeczy jako dodatku do pracy. Są częścią tego, jak odpoczywam i jak patrzę na człowieka: z ciekawością, bez potrzeby upraszczania go do jednej etykiety.